W ciągu trzech dekad poziom Morza Kaspijskiego spadł o prawie trzy metry, a brzeg cofnął się o dziesiątki kilometrów. Dawne wioski rybackie leżą dziś z dala od wody, a mieszkańców niepokoją piaskowo-solne burze. Czy Kaspij czeka scenariusz zbliżony do Morza Aralskiego? Rozmawia Maks Walewski z Kiryłem Osinem, dyrektorem kazachskiej organizacji ekologicznej Eko Mangystau

Trzy lata po wysadzeniu zapory na Dnieprze w Nowej Kachowce na dnie dawnego zbiornika rosną dziesiątki milionów drzew, a do odradzającej się doliny wróciły wydry, dziki i niewidziane tu od półtora wieku różowe pelikany.

Pod dnem zbiornika przez 70 lat ukryta była kolebka zaporoskiej Kozaczyzny — Wielki Łuh. Sowieci zatopili go w latach 50., wysiedlając wcześniej 37 tysięcy mieszkańców. Czy ukraińskie rolnictwo poradzi sobie bez wody z największego zbiornika na Dnieprze? I co stracilibyśmy wraz z jego odbudową?

O odradzającym się na dnie Zbiornika Kachowskiego ekosystemie Maks Walewski rozmawia z dr. Wadymem Maniukiem, biologiem i ekologiem z ewakuowanego do Łubni Ługańskiego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki

(Fot. Karyna Chorna on Unsplash)

9 lutego 1918 roku Ukraińska Republika Ludowa obiecała Niemcom milion ton zboża w zamian za pomoc wojskową i uznanie przez państwa centralne. Zapasów zboża nigdy nie odnaleziono. Ukraińska wieś, na której żyło czterech z pięciu mieszkańców kraju, od jesieni 1917 roku nie dawała się podporządkować żadnej władzy: ani socjalistom z Kijowa, ani hetmanowi z niemieckim parasolem, ani Dyrektoriatowi Petlury. Dlaczego trzy projekty państwowe rozbiły się o tę samą ścianę? Wyjaśnia profesor Włodzimierz Mędrzecki z Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Pyta Maks Walewski

(Fot. Nastia Petruk on Unsplash)