『Lokmanya Tilak Kisse』のカバーアート

Lokmanya Tilak Kisse

Lokmanya Tilak Kisse

著者： Ashwin G
無料で聴く

今ならプレミアムプランが3カ月 月額99円

2026年5月12日まで。4か月目以降は月額1,500円で自動更新します。

概要

 त्यांनी ब्रिटिश साम्राज्याला बुद्धी, धैर्य आणि अजिंक्य इच्छाशक्तीने आव्हान दिले! लोकमान्य टिळक यांच्यात असे काय होते की शत्रू सुद्धा त्यांना आदर देत होते? या पॉडकास्टमध्ये मी लोकमान्य टिळक यांच्या अज्ञात, रोमांचक आणि प्रेरणादायी गोष्टी सांगणार आहे — त्यांच्या जीवनातील खाजगी आठवणी, सहकाऱ्यांच्या स्मृती, त्यांचा राजकीय दृष्टिकोन, कामगार हक्कांबाबतची भूमिका, भारतीय ज्योतिषशास्त्राचा गौरव आणि “आक्रमण हेच सर्वोत्तम संरक्षण” या त्यांच्या रणनीतीचा विचार. हे फक्त चरित्र नाही… ही आहे बुद्धिमत्तेची, स्वाभिमानाची आणि राष्ट्रीय जागृतीची ज्वलंत कथा. Tyanni British Samrajyala buddhi, dhairya ani ajinkya ichhashaktine avhan dile! Lokmanya Tilak yanchyat asa kay hota ki shatru suddha tyanna adar det hote? Ya podcast madhye mi Lokmanya Tilak yanchya ajnyat, romanchak ani prerna-denarya goshti sangnar aahe — tyanchya jivnatil khajgi athavani, sahkaryanchya smrutika, tyanchi rajkiya drushtikon, kaamgar hakkanchi bhumika, Bharatiya jyotish-shastracha gaurav, ani “akraman hech sarvottam sanrakshan” ya tyanchya rananiticha siddhant. He fakta charitra nahi… He aahe buddhimatpanacha, swabhimanacha ani rashtriya jagrutitil jwalant pravas マネジメント マネジメント・リーダーシップ 世界 経済学
エピソード
  • लहान मुलांचा खाऊ आणि 'टिळक डिफेन्स फंड'!

    लहान मुलांचा खाऊ आणि 'टिळक डिफेन्स फंड'!
    2026/05/01
    जेव्हा एखादा मोठा आणि प्रसिद्ध नेता संकटात सापडतो किंवा त्याच्यावर खटला भरला जातो, तेव्हा त्याचे मोठे आणि श्रीमंत मित्र, करोडपती उद्योगपती त्याला वाचवण्यासाठी पैशांची मोठी मदत करतात. हे आपण अनेकदा बातम्यांमध्ये बघतो. पण लोकमान्य टिळकांची 'क्रेझ' आणि त्यांचा 'स्वॅग' इतका भयंकर होता की, त्यांना वाचवण्यासाठी चक्क लहान लहान शाळकरी मुलांनी सुद्धा आपला खाऊचा आणि खिशातला पैसा जमा केला होता! ही अतिशय भावुक आणि प्रेरणादायी गोष्ट आहे अठराशे सत्त्याण्णव सालची. जेव्हा ब्रिटिश सरकारने टिळकांच्या वाढत्या लोकप्रियतेला आणि त्यांच्या प्रखर लेखणीला घाबरून त्यांच्यावर राजद्रोहाचा अत्यंत भयंकर खटला दाखल केला होता. संपूर्ण हिंदुस्थान या बातमीने हादरून गेला होता. टिळकांना वाचवण्यासाठी आणि कोर्टात परदेशी मोठा वकील देण्यासाठी मुंबई आणि पुण्यात 'टिळक डिफेन्स फंड' सुरू करण्यात आला होता. त्यावेळी परशुराम धारपुरे नावाचा एक अवघ्या दहा-बारा वर्षांचा लहान मुलगा शाळेत शिकत होता. जेव्हा या मुलांना समजले की आपल्या लाडक्या 'टिळक महाराजांना' इंग्रज सरकारने खोट्या गुन्ह्यात पकडले आहे, तेव्हा त्या चिमुकल्या मुलांच्या डोळ्यांतही रागाने आणि दुःखाने पाणी आले. त्यांनी काय केले असेल? त्या लहान मुलांनी स्वतःच्या खिशातले खाऊचे, पेढे आणि गोळ्या खाण्यासाठी जमवलेले पैसे, जेमतेम काही आणे आणि दिडक्या गोळा केल्या. त्यांनी मित्रांसोबत मिळून एक मोठी रक्कम तयार केली आणि ती अत्यंत अभिमानाने आणि प्रेमाने 'टिळक डिफेन्स फंडाकडे' पाठवून दिली! विचार करा मित्रांनो, ज्या वयात मुलांना फक्त खेळाची आणि खाऊची चिंता असते, त्या वयातील मुलांच्या मनात या एका माणसाने देशभक्तीचे इतके भयंकर मोठे बीज रोवले होते. जेव्हा टिळकांना ही गोष्ट समजली, तेव्हा त्या पोलादी छातीच्या माणसाचेही डोळे नक्कीच पाणावले असतील. ब्रिटिशांच्या मोठ्या तोफा आणि बंदुका सुद्धा टिळकांना कधीच हरवू शकल्या नाहीत, कारण टिळकांचे रक्षण करण्यासाठी या देशातली लहान मुले सुद्धा आपली छाती पुढे करून ढाल बनून उभी होती! अशी अफाट आणि निस्सीम लोकप्रियता जगातल्या कोणत्याही पैशाने कधीच विकत घेता येत नाही...
    続きを読む 一部表示
    2 分
  • पेशव्यांचा वाडा आणि 'समानतेचा' मास्टरक्लास!

    पेशव्यांचा वाडा आणि 'समानतेचा' मास्टरक्लास!
    2026/04/30
    आजकालच्या राजकारणात आपण पाहतो की अनेक लोक स्वतःच्या स्वार्थासाठी जाती-पातीचे राजकारण करतात, समाजात भांडणे लावतात आणि एकमेकांचा दुस्वास करतात. पण लोकमान्य टिळक हे खऱ्या अर्थाने एक जोडणारे आणि संपूर्ण समाजाला एकत्र आणणारे 'सुपर-हिरो' होते. तत्कालीन समाजामध्ये जेव्हा ब्राह्मण आणि मराठा असा भेद काही लोकांकडून मानला जात होता आणि वातावरण थोडे गरम झाले होते, तेव्हा टिळकांनी आपल्या अभ्यासातून आणि इतिहासाच्या दाखल्यातून लोकांचे डोळे कसे उघडले, याचा हा एक भन्नाट आणि अंगावर काटा आणणारा किस्सा आहे. एकदा काही लोक जातीभेदावर आणि श्रेष्ठ-कनिष्ठतेवर जोरदार चर्चा करत होते. त्या चर्चेत टिळक अचानक उभे राहिले आणि त्यांनी अत्यंत खणखणीत आवाजात सर्वांना शांत केले. ते म्हणाले, 'अरे मित्रांनो, तुम्ही आज जो हा ब्राह्मण आणि मराठा असा भेदाभेद मानत आहात, तो आपल्या मराठा साम्राज्याच्या आणि पेशव्यांच्या सुवर्णकाळात अजिबात अस्तित्वात नव्हता! हे सर्व खूळ आपण नंतर डोक्यात भरून घेतले आहे.' त्यांनी एक ऐतिहासिक आणि सत्य प्रसंग सर्वांना अत्यंत अभिमानाने सांगितला. ते म्हणाले, 'जेव्हा पुण्यात साक्षात श्रीमंत पेशव्यांच्या वाड्यात मोठे ऐतिहासिक भोजनसमारंभ आणि पंगती बसायच्या, तेव्हा तिथे ब्राह्मण सरदार आणि मराठा सरदार हे कोणत्याही भेदाभेदाशिवाय एकाच जागी, एकाच रांगेत आणि समोरासमोर बसून अत्यंत प्रेमाने जेवण करत असत! त्यांच्यात कोणताही उच्च-नीच असा भेदभाव नव्हता. आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे, जर पेशव्यांच्या घरच्या कोणत्याही स्त्रीने किंवा माणसाने या पंगतीत कोणालाही जेवण वाढताना साधा दुजाभाव जरी केला, तर तो साक्षात पेशव्यांचा आणि त्या राज्याचा भयंकर मोठा अपमान समजला जात असे!' मित्रांनो, काय भयंकर मोठा आणि 'आय-ओपनर' विचार होता हा! टिळकांना आपल्या कार्यकर्त्यांच्या हेच गळी उतरवायचे होते की, जर आपल्याला इंग्रजांच्या गुलामगिरीतून खरोखरच मुक्त व्हायचे असेल आणि शक्तिशाली स्वराज्य मिळवायचे असेल, तर आपल्याला हा जातीपातीचा अहंकार आणि खोटा अभिमान कायमचा गाडून टाकावा लागेल. इतिहासाचा असा योग्य आणि सकारात्मक वापर करून तरुणांची मने एकत्र जोडण्याची आणि पेटवण्याची ही 'मॅजिक' फक्त आणि फक्त ...
    続きを読む 一部表示
    3 分
  • केसरीचा अग्रलेख आणि 'जळणारी' लेखणी!

    केसरीचा अग्रलेख आणि 'जळणारी' लेखणी!
    2026/04/29
    तुम्ही कधी वर्तमानपत्रातले लेख वाचले आहेत का? आजकालचे अनेक लेखक अत्यंत सुंदर, अलंकारिक आणि जड-जड शब्द वापरून लेख लिहितात, जे वाचायला तर खूप छान वाटतात, पण ते वाचून आपल्या अंगात अजिबात रक्त सळसळत नाही! पण जेव्हा लोकमान्य टिळक 'केसरी' या त्यांच्या स्वतःच्या वर्तमानपत्रात एखादा अग्रलेख लिहायचे, तेव्हा तो लेख वाचून लोकांच्या डोक्यात अक्षरशः स्वातंत्र्याची आग पेटायची आणि इंग्रज अधिकाऱ्यांच्या पायाखालची जमीन सरकायची! त्यांचे शब्द एखाद्या धारदार तलवारीसारखे किंवा बंदुकीच्या गोळीसारखे थेट काळजात घुसायचे. एकदा प्रसिद्ध लेखिका आणि समाजसुधारक काशीबाई कानिटकर यांनी टिळकांना याच विषयावर एक अतिशय मार्मिक प्रश्न विचारला. त्या म्हणाल्या, 'अहो लोकमान्य, तुम्ही इतके मोठे संस्कृतचे आणि गणिताचे गाढे विद्वान आहात, तरीही तुमचे केसरीतील लेख इतके साधे, थेट आणि कधीकधी अत्यंत कडक किंवा रांगड्या भाषेत का असतात? तुम्ही तुमच्या भाषेच्या सौंदर्याकडे किंवा व्याकरणाकडे थोडं लक्ष का देत नाही?' यावर टिळकांनी अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने जे उत्तर दिलं, ते एका खऱ्या 'योद्ध्याला' शोभेल असंच होतं. टिळक म्हणाले, 'ताई, मी इथे काही साहित्याचे किंवा भाषेचे प्रदर्शन मांडायला बसलो नाहीये! माझा देश पारतंत्र्यात खितपत पडला आहे आणि माझ्या जनतेवर भयंकर अन्याय होतोय. जेव्हा मी केसरीचा अग्रलेख लिहायला बसतो, तेव्हा माझ्या अंतःकरणात रागाचा आणि संतापाचा एक भयंकर मोठा ज्वालामुखी उसळलेला असतो! मी खरोखरच तो राग आणि तो आवेश माझ्या अंगात अनुभवत असतो. आणि माझ्या काळजातली ती आग, ती स्वातंत्र्याची तळमळ माझ्या सामान्य आणि गरीब जनतेला अगदी त्यांच्या सोप्या आणि रांगड्या भाषेत समजली पाहिजे, हाच माझा एकमेव उद्देश असतो. शब्दांना सजवण्याच्या नादात जर माझा रागच लोकांपर्यंत पोहोचला नाही, तर त्या सुंदर भाषेचा मी काय करू?' मित्रांनो, याला म्हणतात खऱ्या देशभक्ताची 'पॅशन'! स्वतःच्या लेखणीला त्यांनी केवळ मनोरंजनाचे साधन न बनवता, संपूर्ण ब्रिटिश साम्राज्याला हादरवून सोडणारी एक जिवंत तोफ बनवली होती, म्हणूनच ते खऱ्या अर्थाने 'लोकमान्य' होते...
    続きを読む 一部表示
    2 分
まだレビューはありません