エピソード

  • लहान मुलांचा खाऊ आणि 'टिळक डिफेन्स फंड'!
    2026/05/01
    जेव्हा एखादा मोठा आणि प्रसिद्ध नेता संकटात सापडतो किंवा त्याच्यावर खटला भरला जातो, तेव्हा त्याचे मोठे आणि श्रीमंत मित्र, करोडपती उद्योगपती त्याला वाचवण्यासाठी पैशांची मोठी मदत करतात. हे आपण अनेकदा बातम्यांमध्ये बघतो. पण लोकमान्य टिळकांची 'क्रेझ' आणि त्यांचा 'स्वॅग' इतका भयंकर होता की, त्यांना वाचवण्यासाठी चक्क लहान लहान शाळकरी मुलांनी सुद्धा आपला खाऊचा आणि खिशातला पैसा जमा केला होता! ही अतिशय भावुक आणि प्रेरणादायी गोष्ट आहे अठराशे सत्त्याण्णव सालची. जेव्हा ब्रिटिश सरकारने टिळकांच्या वाढत्या लोकप्रियतेला आणि त्यांच्या प्रखर लेखणीला घाबरून त्यांच्यावर राजद्रोहाचा अत्यंत भयंकर खटला दाखल केला होता. संपूर्ण हिंदुस्थान या बातमीने हादरून गेला होता. टिळकांना वाचवण्यासाठी आणि कोर्टात परदेशी मोठा वकील देण्यासाठी मुंबई आणि पुण्यात 'टिळक डिफेन्स फंड' सुरू करण्यात आला होता. त्यावेळी परशुराम धारपुरे नावाचा एक अवघ्या दहा-बारा वर्षांचा लहान मुलगा शाळेत शिकत होता. जेव्हा या मुलांना समजले की आपल्या लाडक्या 'टिळक महाराजांना' इंग्रज सरकारने खोट्या गुन्ह्यात पकडले आहे, तेव्हा त्या चिमुकल्या मुलांच्या डोळ्यांतही रागाने आणि दुःखाने पाणी आले. त्यांनी काय केले असेल? त्या लहान मुलांनी स्वतःच्या खिशातले खाऊचे, पेढे आणि गोळ्या खाण्यासाठी जमवलेले पैसे, जेमतेम काही आणे आणि दिडक्या गोळा केल्या. त्यांनी मित्रांसोबत मिळून एक मोठी रक्कम तयार केली आणि ती अत्यंत अभिमानाने आणि प्रेमाने 'टिळक डिफेन्स फंडाकडे' पाठवून दिली! विचार करा मित्रांनो, ज्या वयात मुलांना फक्त खेळाची आणि खाऊची चिंता असते, त्या वयातील मुलांच्या मनात या एका माणसाने देशभक्तीचे इतके भयंकर मोठे बीज रोवले होते. जेव्हा टिळकांना ही गोष्ट समजली, तेव्हा त्या पोलादी छातीच्या माणसाचेही डोळे नक्कीच पाणावले असतील. ब्रिटिशांच्या मोठ्या तोफा आणि बंदुका सुद्धा टिळकांना कधीच हरवू शकल्या नाहीत, कारण टिळकांचे रक्षण करण्यासाठी या देशातली लहान मुले सुद्धा आपली छाती पुढे करून ढाल बनून उभी होती! अशी अफाट आणि निस्सीम लोकप्रियता जगातल्या कोणत्याही पैशाने कधीच विकत घेता येत नाही...
    続きを読む 一部表示
    2 分
  • पेशव्यांचा वाडा आणि 'समानतेचा' मास्टरक्लास!
    2026/04/30
    आजकालच्या राजकारणात आपण पाहतो की अनेक लोक स्वतःच्या स्वार्थासाठी जाती-पातीचे राजकारण करतात, समाजात भांडणे लावतात आणि एकमेकांचा दुस्वास करतात. पण लोकमान्य टिळक हे खऱ्या अर्थाने एक जोडणारे आणि संपूर्ण समाजाला एकत्र आणणारे 'सुपर-हिरो' होते. तत्कालीन समाजामध्ये जेव्हा ब्राह्मण आणि मराठा असा भेद काही लोकांकडून मानला जात होता आणि वातावरण थोडे गरम झाले होते, तेव्हा टिळकांनी आपल्या अभ्यासातून आणि इतिहासाच्या दाखल्यातून लोकांचे डोळे कसे उघडले, याचा हा एक भन्नाट आणि अंगावर काटा आणणारा किस्सा आहे. एकदा काही लोक जातीभेदावर आणि श्रेष्ठ-कनिष्ठतेवर जोरदार चर्चा करत होते. त्या चर्चेत टिळक अचानक उभे राहिले आणि त्यांनी अत्यंत खणखणीत आवाजात सर्वांना शांत केले. ते म्हणाले, 'अरे मित्रांनो, तुम्ही आज जो हा ब्राह्मण आणि मराठा असा भेदाभेद मानत आहात, तो आपल्या मराठा साम्राज्याच्या आणि पेशव्यांच्या सुवर्णकाळात अजिबात अस्तित्वात नव्हता! हे सर्व खूळ आपण नंतर डोक्यात भरून घेतले आहे.' त्यांनी एक ऐतिहासिक आणि सत्य प्रसंग सर्वांना अत्यंत अभिमानाने सांगितला. ते म्हणाले, 'जेव्हा पुण्यात साक्षात श्रीमंत पेशव्यांच्या वाड्यात मोठे ऐतिहासिक भोजनसमारंभ आणि पंगती बसायच्या, तेव्हा तिथे ब्राह्मण सरदार आणि मराठा सरदार हे कोणत्याही भेदाभेदाशिवाय एकाच जागी, एकाच रांगेत आणि समोरासमोर बसून अत्यंत प्रेमाने जेवण करत असत! त्यांच्यात कोणताही उच्च-नीच असा भेदभाव नव्हता. आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे, जर पेशव्यांच्या घरच्या कोणत्याही स्त्रीने किंवा माणसाने या पंगतीत कोणालाही जेवण वाढताना साधा दुजाभाव जरी केला, तर तो साक्षात पेशव्यांचा आणि त्या राज्याचा भयंकर मोठा अपमान समजला जात असे!' मित्रांनो, काय भयंकर मोठा आणि 'आय-ओपनर' विचार होता हा! टिळकांना आपल्या कार्यकर्त्यांच्या हेच गळी उतरवायचे होते की, जर आपल्याला इंग्रजांच्या गुलामगिरीतून खरोखरच मुक्त व्हायचे असेल आणि शक्तिशाली स्वराज्य मिळवायचे असेल, तर आपल्याला हा जातीपातीचा अहंकार आणि खोटा अभिमान कायमचा गाडून टाकावा लागेल. इतिहासाचा असा योग्य आणि सकारात्मक वापर करून तरुणांची मने एकत्र जोडण्याची आणि पेटवण्याची ही 'मॅजिक' फक्त आणि फक्त ...
    続きを読む 一部表示
    3 分
  • केसरीचा अग्रलेख आणि 'जळणारी' लेखणी!
    2026/04/29
    तुम्ही कधी वर्तमानपत्रातले लेख वाचले आहेत का? आजकालचे अनेक लेखक अत्यंत सुंदर, अलंकारिक आणि जड-जड शब्द वापरून लेख लिहितात, जे वाचायला तर खूप छान वाटतात, पण ते वाचून आपल्या अंगात अजिबात रक्त सळसळत नाही! पण जेव्हा लोकमान्य टिळक 'केसरी' या त्यांच्या स्वतःच्या वर्तमानपत्रात एखादा अग्रलेख लिहायचे, तेव्हा तो लेख वाचून लोकांच्या डोक्यात अक्षरशः स्वातंत्र्याची आग पेटायची आणि इंग्रज अधिकाऱ्यांच्या पायाखालची जमीन सरकायची! त्यांचे शब्द एखाद्या धारदार तलवारीसारखे किंवा बंदुकीच्या गोळीसारखे थेट काळजात घुसायचे. एकदा प्रसिद्ध लेखिका आणि समाजसुधारक काशीबाई कानिटकर यांनी टिळकांना याच विषयावर एक अतिशय मार्मिक प्रश्न विचारला. त्या म्हणाल्या, 'अहो लोकमान्य, तुम्ही इतके मोठे संस्कृतचे आणि गणिताचे गाढे विद्वान आहात, तरीही तुमचे केसरीतील लेख इतके साधे, थेट आणि कधीकधी अत्यंत कडक किंवा रांगड्या भाषेत का असतात? तुम्ही तुमच्या भाषेच्या सौंदर्याकडे किंवा व्याकरणाकडे थोडं लक्ष का देत नाही?' यावर टिळकांनी अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने जे उत्तर दिलं, ते एका खऱ्या 'योद्ध्याला' शोभेल असंच होतं. टिळक म्हणाले, 'ताई, मी इथे काही साहित्याचे किंवा भाषेचे प्रदर्शन मांडायला बसलो नाहीये! माझा देश पारतंत्र्यात खितपत पडला आहे आणि माझ्या जनतेवर भयंकर अन्याय होतोय. जेव्हा मी केसरीचा अग्रलेख लिहायला बसतो, तेव्हा माझ्या अंतःकरणात रागाचा आणि संतापाचा एक भयंकर मोठा ज्वालामुखी उसळलेला असतो! मी खरोखरच तो राग आणि तो आवेश माझ्या अंगात अनुभवत असतो. आणि माझ्या काळजातली ती आग, ती स्वातंत्र्याची तळमळ माझ्या सामान्य आणि गरीब जनतेला अगदी त्यांच्या सोप्या आणि रांगड्या भाषेत समजली पाहिजे, हाच माझा एकमेव उद्देश असतो. शब्दांना सजवण्याच्या नादात जर माझा रागच लोकांपर्यंत पोहोचला नाही, तर त्या सुंदर भाषेचा मी काय करू?' मित्रांनो, याला म्हणतात खऱ्या देशभक्ताची 'पॅशन'! स्वतःच्या लेखणीला त्यांनी केवळ मनोरंजनाचे साधन न बनवता, संपूर्ण ब्रिटिश साम्राज्याला हादरवून सोडणारी एक जिवंत तोफ बनवली होती, म्हणूनच ते खऱ्या अर्थाने 'लोकमान्य' होते...
    続きを読む 一部表示
    2 分
  • शिक्षणमंत्री टिळक आणि आधुनिक 'कीर्तनकार'!
    2026/04/28
    मित्रांनो, जर आजच्या काळात कोणाला राजकारणात मंत्रीपद मिळालं, तर तो काय करेल? साहजिकच, स्वतःसाठी एखादा मोठा बंगला मागेल, लाल दिव्याची गाडी घेईल आणि स्वतःच्या नातेवाईकांना मोठ्या नोकऱ्या लावून देईल! पण लोकमान्य टिळकांचे विचार या बाबतीत किती 'नेक्स्ट लेव्हल' आणि भन्नाट होते, हे ऐकून तुम्ही नक्कीच थक्क व्हाल. ही गोष्ट आहे जेव्हा ते इंग्लंडहून बोटीने परत भारतात येत होते. त्यांच्या सोबत त्यांचे एक स्नेही मोतीराम वेलेकर हे सुद्धा होते. गप्पांच्या ओघात वेलेकर यांनी टिळकांना विचारले, 'लोकमान्य, उद्या जर आपल्या देशाला खरोखरच स्वराज्य मिळाले, आणि नव्या सरकारमध्ये तुम्हाला जर 'शिक्षण मंत्री' म्हणजेच एज्युकेशन मिनिस्टर बनवले, तर तुम्ही सर्वात पहिली गोष्ट काय कराल?' आता कोणत्याही सामान्य माणसाला वाटेल की टिळक म्हणतील, 'मी गावोगावी मोठ्या इंग्रजी शाळा आणि कॉलेज उघडेन.' पण टिळक ते टिळकच! त्यांनी अत्यंत डोळे उघडणारे आणि क्रांतिकारक उत्तर दिले. ते अत्यंत आत्मविश्वासाने म्हणाले, 'जर राज्याचं शिक्षण खातं माझ्या हातात आलं, तर मी सर्वात आधी आपल्या जुन्या आणि पारंपरिक संस्था म्हणजेच कीर्तन, प्रवचन आणि पुराणे यांना पुन्हा एकदा जिवंत करेन आणि त्यांना हाय-टेक बनवेन! मी या इंग्रजी शाळांमधून शिकून बाहेर पडलेल्या उच्चशिक्षित आणि स्मार्ट तरुणांना फक्त कारकुनी नोकऱ्यांच्या मागे न पळवता, त्यांना थेट कीर्तनकार आणि प्रवचनकार बनवेन. ते हातात वीणा घेऊन उभे राहतील आणि आपल्या जुन्या ऐतिहासिक कथांमधून लोकांना स्वराज्याचे आणि स्वातंत्र्याचे कडक धडे देतील!' मित्रांनो, काय भयंकर भारी व्हिजन होतं हे! त्यांना माहित होतं की जोपर्यंत आपण लोकांच्या मनाला त्यांच्याच भाषेत आणि त्यांच्याच परंपरेतून भिडत नाही, तोपर्यंत खरी क्रांती घडू शकत नाही. आजचे पुढारी परदेशी संस्कृतीची कॉपी करण्यात धन्यता मानतात, पण शंभर वर्षांपूर्वी हा 'व्हिजनरी' माणूस स्वतःच्या मातीतील जुन्या शस्त्रांना नव्याने धार लावून देशाचा विकास कसा करायचा, याचे जणू 'मास्टरप्लॅन' बनवत होता...
    続きを読む 一部表示
    2 分
  • स्वराज्य मिळाल्यावर मी काय करेन?
    2026/04/27
    मित्रांनो, आजच्या काळात आपण बघतो की राजकारणातला साधा नगरसेवक किंवा आमदार सुद्धा सत्तेसाठी आणि खुर्चीसाठी काहीही करायला तयार असतो. एकदा का सत्ता मिळाली की त्यांना करोडो रुपये, लाल दिव्याची गाडी आणि प्रचंड मोठा अहंकार पाहिजे असतो. पण जो माणूस या देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी अक्षरशः स्वतःच्या घराची आणि आयुष्याची होळी करत होता, त्या लोकमान्य टिळकांच्या मनात भविष्याबद्दल काय विचार होते, हे ऐकून तुम्ही खरोखरच त्यांच्या पायावर नतमस्तक व्हाल! एकदा एका अतिशय जवळच्या मित्राने आणि पत्रकाराने टिळकांना एक अत्यंत रंजक प्रश्न विचारला. तो म्हणाला, 'अहो लोकमान्य, तुम्ही रात्रंदिवस या देशासाठी इतके भयंकर कष्ट करत आहात, मंडालेच्या तुरुंगात सडत आहात. उद्या जेव्हा खरंच ब्रिटिशांना या देशातून हाकलून दिलं जाईल आणि आपल्याला संपूर्ण स्वराज्य मिळेल, तेव्हा तुम्ही स्वतःसाठी कोणतं मोठं पद घ्याल? तुम्ही या स्वतंत्र भारताचे पहिले पंतप्रधान होणार की राष्ट्रपती?' हा प्रश्न ऐकून लोकमान्य टिळक खळखळून हसले. त्यांच्या चेहऱ्यावर सत्तेचा साधा मोह सुद्धा नव्हता. त्यांनी अत्यंत प्रामाणिकपणे आणि शांत आवाजात उत्तर दिलं. ते म्हणाले, 'अरे मित्रा, राजकारण करणं किंवा सत्तेच्या खुर्चीवर बसणं हा माझा मूळ पिंडच नाहीये! माझ्या देशावर अन्याय होत होता, माझा देश अंधारात होता, म्हणून मला नाईलाजाने या राजकारणाच्या चिखलात उतरावे लागले. ज्या दिवशी या देशाला स्वातंत्र्य मिळेल आणि आपलं स्वराज्य स्थापन होईल, त्या दिवशी माझं काम संपेल! मी ही सगळी सत्ता आणि राजकारण या तरुण पिढीच्या हातात सोपवून देईन. आणि मी अत्यंत आनंदाने पुन्हा एकदा माझ्या फर्ग्युसन कॉलेजमध्ये जाईन, हातात खडू घेईन आणि कॉलेजच्या मुलांना गणिताचे अवघड नियम शिकवेन! किंवा माझ्या लायब्ररीत शांतपणे बसून वेदांवर आणि खगोलशास्त्रावर नवीन पुस्तके लिहीन!' मित्रांनो, काय महान विचार आहेत हे! याला म्हणतात खरा आणि निष्काम 'कर्मयोगी'. ज्या माणसाने देशासाठी सर्वस्व पणाला लावले, पण स्वतःसाठी साध्या एका खुर्चीचीही अपेक्षा ठेवली नाही, तोच माणूस खऱ्या अर्थाने या देशाचा अनभिषिक्त सम्राट आणि 'लोकमान्य' होऊ शकतो. अशी निस्वार्थी माणसं जगात पुन्हा होणे नाही...
    続きを読む 一部表示
    3 分
  • ताई महाराज केसचे भयंकर टेन्शन आणि टिळकांची 'सुपर-कूल' स्टाईल!
    2026/04/26
    कल्पना करा की तुमच्यावर एक अत्यंत गंभीर आणि भयंकर कोर्ट केस चालू आहे. उद्या कोर्टात काय होणार, तुम्हाला जेल होणार की मोठा दंड बसणार, या विचाराने कोणाचीही झोप उडेल ना? माणूस टेन्शनने अक्षरशः वेडापिसा होईल, वकिलांसोबत रात्रंदिवस बैठका करेल आणि इतर सर्व कामे सोडून देईल! पण मित्रांनो, लोकमान्य टिळकांचं डोकं आणि त्यांचं मन हे एखाद्या शांत आणि खोल महासागरासारखं होतं. ही गोष्ट आहे पुण्यातल्या ताई महाराज प्रकरणाची. या खटल्यामुळे टिळकांच्या आयुष्यात एक प्रचंड मोठं वादळ आलं होतं. त्यांच्यावर खोटे आरोप ठेवण्यात आले होते आणि त्यांना जामीन मिळवण्यासाठी सुद्धा खूप धावपळ करावी लागत होती. संपूर्ण घरात आणि वाड्यात एक अतिशय चिंतेचे आणि भीतीचे वातावरण पसरले होते. त्यांचे सर्व कार्यकर्ते आणि मित्र टेन्शनमध्ये होते. अशा या भयंकर आणि जीवघेण्या तणावाच्या परिस्थितीत, एक नवखा आणि उत्साही नाटककार तिथे आला. तो चक्क टिळकांना आपलं नवं कोरं नाटक वाचून दाखवण्याचा हट्ट करू लागला! आता साध्या माणसाने त्याला शिव्या घालून हाकलून दिलं असतं की, 'अरे वेड्या, इथे माझ्या जीवावर बेतलंय आणि तुला नाटकाची पडलीय?' पण टिळकांनी काय केलं? त्यांनी अत्यंत शांतपणे त्या नाटककाराला आत बोलावले. ते आपल्या आरामखुर्चीत बसले आणि त्यांनी तब्बल दोन तास पूर्ण लक्ष देऊन ते संपूर्ण नाटक ऐकून घेतले! एवढंच नाही, तर त्यांनी त्या नाटकातील चुका सुद्धा अत्यंत शांतपणे समजावून सांगितल्या. हे दृश्य बघून त्यांचे मित्र अक्षरशः थक्क झाले. त्यांनी विचारले, 'अहो लोकमान्य, उद्या आपल्या केसचा निकाल आहे, एवढं भयंकर टेन्शन असताना तुम्ही हे नाटक कसं काय ऐकू शकता?' तेव्हा टिळकांनी एक अतिशय सुंदर हसून उत्तर दिले. ते म्हणाले, 'अरे, केसचं जे काही व्हायचंय ते कोर्टात होईल. पण त्या एका चिंतेपायी मी माझं आजचं काम आणि माझं जगणं का थांबवू? संकटे येतात आणि जातात, पण माणसाने आपलं मन नेहमी शांत आणि स्थिर ठेवायला शिकलं पाहिजे.' मित्रांनो, याला म्हणतात खरी स्थितप्रज्ञता आणि 'सुपर-कूल' ॲटिट्यूड! संकटाच्या काळात घाबरून न जाता, स्वतःच्या मनावर एवढा भयंकर कंट्रोल ठेवणारा हा माणूस म्हणूनच इंग्रजांच्या लाखो संकटांना पुरून उरला...
    続きを読む 一部表示
    3 分
  • पेशव्यांचा तंबू, अस्पृश्यता आणि टिळकांचा 'मास्टरक्लास'!
    2026/04/25
    आजकालच्या लोकांना वाटतं की लोकमान्य टिळक हे फक्त जुन्या विचारांचे आणि परंपरेला चिकटून राहणारे नेते होते. पण समाजातील जातीयता आणि अस्पृश्यता यावर त्यांचे विचार किती प्रॅक्टिकल आणि प्रगत होते, हे एका ऐतिहासिक किस्स्यातून समोर येतं! एकदा टिळक आपल्या मित्रांसोबत बसले होते आणि गप्पांच्या ओघात पेशवेकाळातील इतिहासावर चर्चा सुरू झाली. त्यावेळी टिळकांनी एक अतिशय रंजक आणि डोळे उघडणारी गोष्ट सांगितली. ते म्हणाले, 'पेशव्यांच्या काळात जेव्हा स्वारी निघायची, तेव्हा खुद्द श्रीमंत पेशव्यांचा मुख्य तंबू उभारण्याचा एक विशेष अधिकार महार समाजाच्या अधिकाऱ्याकडे असायचा. ती एक अत्यंत महत्त्वाची आणि मानाची जबाबदारी होती. एकदा एका मोहिमेवर असताना, नाना फडणवीस या वरिष्ठ आणि कडक मंत्र्याला वाटलं की एका अस्पृश्य माणसाने हा तंबू उभारणे योग्य नाही. त्यांनी जातीयतेच्या भावनेतून त्या महार अधिकाऱ्याला तंबू ठोकण्यास मनाई केली! तो शूर अधिकारीही अत्यंत स्वाभिमानी होता. त्याने हातातले तंबूचे दोर आणि खिळे तिथेच जमिनीवर आपटले आणि नानांना थेट तोंडावर सुनावले की, जर मी अस्पृश्य आहे, तर मग हा तुमचा तंबू तुम्हीच ठोका! आणि तो तिथून रागाने निघून गेला.' पुढे काय झालं माहितीय? जेव्हा ही गोष्ट साक्षात श्रीमंत माधवराव पेशवे यांना समजली, तेव्हा ते अत्यंत भडकले. त्यांनी नाना फडणवीस यांना कडक शब्दांत झापले आणि त्वरित त्या महार अधिकाऱ्याला अत्यंत सन्मानाने परत बोलावून त्याच्याच हातून तो तंबू उभारून घेतला! मित्रांनो, ही गोष्ट सांगताना टिळकांच्या डोळ्यांत एक वेगळीच चमक होती. त्यांना आपल्या कार्यकर्त्यांना हाच संदेश द्यायचा होता की, जेव्हा प्रश्न राज्याच्या किंवा देशाच्या हिताचा आणि एकजुटीचा असतो, तेव्हा हे जातीभेदाचे आणि अस्पृश्यतेचे बुरसटलेले विचार बाजूला ठेवावेच लागतात. खऱ्या नेतृत्वाला जात-पात दिसत नाही, तर फक्त माणसाची योग्यता आणि निष्ठा दिसते. शंभर वर्षांपूर्वी आपल्या अनुयायांना सामाजिक समतेचा असा प्रॅक्टिकल 'मास्टरक्लास' देणारे लोकमान्य हे खऱ्या अर्थाने एक दूरदृष्टी असलेले 'सोशल रिफॉर्मर' होते...
    続きを読む 一部表示
    2 分
  • जेव्हा 'फादर ऑफ सेडिशन' ने इंग्रजांनाच कोर्टात खेचलं!
    2026/04/23
    कल्पना करा, जगातल्या सर्वात मोठ्या आणि शक्तिशाली देशाच्या एका प्रसिद्ध वर्तमानपत्राने जर तुमच्यावर अत्यंत घाणेरडे आरोप केले, तुम्हाला 'दहशतवाद्यांचा बाप' म्हटलं, तर तुम्ही काय कराल? साहजिकच, तुम्ही घाबरून जाल किंवा घरात लपून बसाल. पण लोकमान्य टिळक हे कोणत्या मातीचे बनले होते, याची ही एक अत्यंत भन्नाट आणि अंगावर काटा आणणारी गोष्ट आहे! त्या काळात लंडनच्या 'द टाइम्स' या जगप्रसिद्ध वर्तमानपत्राचा एक अतिशय उद्धट आणि माजोरडा पत्रकार होता, ज्याचं नाव होतं व्हॅलेंटाईन चिरोल. या माणसाने एक पुस्तक लिहिलं आणि त्यात त्याने लोकमान्य टिळकांवर अत्यंत खालच्या पातळीवर जाऊन टीका केली. त्याने टिळकांना चक्क 'फादर ऑफ इंडियन अनरेस्ट' म्हणजे 'भारतीय असंतोषाचा आणि राजद्रोहाचा जनक' अशी उपाधी दिली. त्याला वाटलं होतं की हा भारतीय माणूस पुण्यात बसून काय करणार आहे! जास्तीत जास्त आपल्या केसरी पेपरमधून एक लेख लिहून निषेध नोंदवेल. पण मित्रांनो, टिळकांचा स्वॅगच काही वेगळा होता! त्यांनी नुसता निषेध नोंदवला नाही, तर त्यांनी थेट आपला गाशा गुंडाळला आणि बोटीत बसून ते साक्षात लंडनला, म्हणजे ब्रिटिशांच्या राजधानीत धडकले! तिथे जाऊन त्यांनी इंग्रज वकील नेमले आणि त्या माजोरड्या व्हॅलेंटाईन चिरोलला थेट लंडनच्या हायकोर्टातच खेचलं! विचार करा, केवढी मोठी डेअरिंग होती ही! ज्या ब्रिटिशांचं संपूर्ण जगावर राज्य होतं, त्यांच्याच देशात जाऊन, त्यांच्याच माणसावर खटला दाखल करण्याची हिंमत एका भारतीय नेत्याने दाखवली होती. जरी तो खटला इंग्रज न्यायाधीशांच्या पक्षपातीपणामुळे टिळक हरले असले, तरी त्यांनी संपूर्ण जगाला एक भयंकर मोठा मेसेज दिला होता. त्यांनी दाखवून दिलं होतं की, भारतीय लोक आता अन्याय सहन करणार नाहीत. जर तुम्ही आमच्या स्वाभिमानावर हात टाकलात, तर आम्ही थेट तुमच्या घरात घुसून तुमच्याच कायद्याने तुम्हाला चॅलेंज करू शकतो! एका धोतर आणि पगडी घातलेल्या माणसाने संपूर्ण ब्रिटिश साम्राज्याला कोर्टाच्या पिंजऱ्यात उभं करून जी धडकी भरवली होती, ती खऱ्या अर्थाने एक ऐतिहासिक आणि 'ब्लॉकबस्टर' घटना होती...
    続きを読む 一部表示
    2 分